Krijgen arme leerlingen en leerlingen van kleur in de Verenigde Staten minder geld voor hun onderwijs? Minstens vijf grote rapporten over schoolfinanciering uit het afgelopen decennium spreken elkaar daarover tegen. Ze komen van Brookings, EdBuild, het Urban Institute, EdTrust en het Education Law Center. Volgens EdBuild ontvangen overwegend niet-witte schooldistricten jaarlijks 23 miljard dollar minder dan overwegend witte districten. Brookings concludeerde in juli 2026 juist het omgekeerde. Fouten in de berekeningen zijn niet de oorzaak, schrijft de Hechinger Report. Het verschil zit in de methode: tellen de onderzoekers federaal geld mee, en corrigeren ze voor regionale kosten?
- Vijf grote rapporten over Amerikaanse schoolfinanciering komen tot tegenstrijdige conclusies over de positie van arme en niet-witte districten.
- EdBuild berekende in 2019 dat overwegend niet-witte districten jaarlijks 23 miljard dollar minder ontvangen dan overwegend witte districten.
- Brookings concludeerde in juli 2026 dat de armste districten per leerling het meeste geld krijgen uit alle overheidsbronnen samen.
- De federale overheid geeft meer dan 50 miljard dollar aan onderwijsgerelateerde steun. Of dat geld wordt meegeteld, verandert de uitkomst.
Rapporten spreken elkaar al jaren tegen
De vijf rapporten gebruiken elk een iets andere methodologie. Het oudste dateert uit 2017, het recentste is pas onlangs verschenen. Alle onderzoekers werken met echte data, en niemand beschuldigt een ander van bedrog of slecht rekenwerk.
EdBuild publiceerde in 2019 een analyse waaruit bleek dat de uitgaven per leerling lager liggen in zowel arme als niet-witte districten. Daaruit kwam ook het cijfer van 23 miljard dollar per jaar.
Brookings zet in juli 2026 het gangbare beeld op losse schroeven
In juli 2026 verscheen een opvallend rapport van Brookings-econoom Sarah Reber. Daarin trekt zij het verhaal in twijfel dat schoolfinanciering zeer oneerlijk uitpakt voor kinderen uit gezinnen met een laag inkomen. Het rapport suggereerde zelfs dat de ongelijkheid in schoolfinanciering is opgelost.
Reber keek naar de gemiddelde uitgaven per leerling in schooljaar 2020-21. Zij stelde vast dat de armste schooldistricten per leerling het meeste geld ontvangen uit alle overheidsbronnen samen. Een vergelijkbaar patroon vond ze in districten met de hoogste concentratie niet-witte leerlingen. Ze maakte ook een aparte berekening zonder New York City, omdat die stad ongewoon veel per leerling uitgeeft.
“In tegenstelling tot gangbare verhalen geven arme en overwegend niet-witte districten al decennialang meer per leerling uit dan districten met minder armoede”, schreef Reber.
Webinar in augustus moet beleidsmakers houvast geven
Na het rapport van Brookings organiseerde de non-profitorganisatie EdFund in augustus een webinar. EdFund verzamelt onderzoek naar schoolfinanciering en laat dat ook zelf uitvoeren. Met de bijeenkomst wilde de organisatie beleidsmakers helpen de tegenstrijdige verhalen uit elkaar te halen.
“Het is nu eenmaal zo dat je andere antwoorden krijgt als je andere vragen stelt, en dat is zo bedoeld”, zei Zahava Stadler, voormalig beleidsdirecteur van EdBuild.
Federaal geld bepaalt grotendeels wie er beter afkomt
Het grootste verschil zit in de vraag welk geld wordt meegeteld. Brookings telde alle bronnen: lokaal, staats- en federaal geld. EdBuild, EdTrust en het Education Law Center, een juridische belangenorganisatie, telden alleen lokaal geld en geld van de staten.
Dat maakt veel uit. De federale overheid geeft meer dan 50 miljard dollar aan onderwijsgerelateerde steun. Daaronder valt 18 miljard dollar aan zogeheten Title I-financiering voor arme kinderen, 15 miljard dollar voor leerlingen met een beperking en 19 miljard dollar voor schoolmaaltijden. Telt dat geld mee, dan komen arme districten er gunstiger uit.
Het Urban Institute maakt dit zichtbaar door de bronnen laag voor laag op te stapelen. Lokaal geld komt grotendeels uit onroerendgoedbelasting en bevoordeelt rijkere districten. Geld van de staten verkleint die kloof, al dragen sommige staten meer bij aan arme districten dan andere. Komt daar het federale geld bij, dan ontvangen arme districten gemiddeld meer per leerling, in bijna elke staat.
Stadler wilde bewust een smallere vraag beantwoorden: doen de staten hun werk om arme districten en districten met veel kinderen van kleur de middelen te geven die ze nodig hebben? Federale steun meetellen “verhult” volgens haar of de staten hun deel doen. Federaal geld is bedoeld als aanvulling op lokale en staatsfinanciering, niet als vervanging. Leunen staten op Washington om de kloof te dichten, dan “schuiven ze de verantwoordelijkheid door”, aldus Stadler.
Reber wilde juist al het geld tellen dat beschikbaar is voor het onderwijs aan kinderen. Zij vreesde dat de bevindingen van EdBuild verkeerd werden opgevat, alsof kansarme kinderen werkelijk minder geld krijgen. Volgens de Hechinger Report stellen beide onderzoekers een legitieme vraag. De een meet de verantwoordelijkheid van staten en lokale overheden, de ander de totale middelen die beschikbaar zijn voor leerlingen.
Correctie voor regionale kosten maakt financiering minder gunstig
Een tweede verschil is de correctie voor regionale kostenverschillen. Brookings telt simpelweg de dollars. EdBuild, EdTrust en het Education Law Center corrigeren voor regionale kosten. Leraren zijn de grootste kostenpost van scholen, en salarissen verschillen per regio. Met een dollar in de Bay Area in Californië betaal je minder leraren dan met een dollar op het platteland van Alabama.
Bij het Urban Institute kunnen lezers de uitgaven per leerling met en zonder correctie voor lerarensalarissen vergelijken. Met die correctie lijkt de financiering regressiever. EdBuild ging nog verder en corrigeerde ook voor een bredere set regionale kosten, waaronder woningprijzen. Daardoor kan een dollar in een dure stedelijke regio nog minder waard blijken dan de kale uitgavencijfers doen vermoeden.
Ook Reber corrigeerde, in een bijlage van haar rapport, voor lerarensalarissen. Niet-witte districten gaven nog steeds meer per leerling uit. Door hun hogere lerarensalarissen hielden ze echter ongeveer dezelfde koopkracht over. “Dat verandert hoe je denkt over waar de ongelijkheid vandaan komt”, zei Reber. “Dan denk je aan hoge loonkosten in plaats van lokale vermogens uit onroerendgoedbelasting, het verhaal dat uit het EdBuild-rapport naar voren komt.”
Armoede en afkomst vertellen elk een eigen verhaal
Een derde punt is dat arme kinderen en niet-witte kinderen niet zomaar uitwisselbaar zijn. Armoede en afkomst overlappen, maar wat schoolfinanciering betreft lopen hun verhalen uiteen. Veel arme kinderen gaan naar overwegend witte scholen op het platteland.
Cijfer van EdBuild opnieuw aangehaald in oktober
Het debat is daarmee niet van tafel. Op 4 oktober 2026 haalde journaliste Nikole Hannah-Jones in The New York Times opnieuw de analyse van EdBuild uit 2019 aan. Ze schreef dat scholen in overwegend niet-witte districten landelijk jaarlijks 23 miljard dollar minder ontvangen dan scholen in overwegend witte districten.































