Rachika Nayar is een componiste en gitariste die naam maakte met een eigenzinnig soort ambientmuziek waarin de gitaar centraal staat. Op haar debuut Our Hands Against The Dusk ontbrak percussie volledig; de nadruk lag op sfeer, textuur en emotie. Met haar nieuwe album Heaven Come Crashing bouwt ze op die reputatie voort, maar durft ze ook nieuwe wegen te bewandelen. Het meest opvallende moment komt tweeĂŤnhalve minuut in het titelnummer, wanneer een massieve drum-and-bass-beat inzet â een verrassing voor luisteraars die haar kennen van haar drumloze werk.
- Het nieuwe album van Rachika Nayar heet Heaven Come Crashing.
- De plaat is grotendeels vrij van percussie, met een onverwachte drum-explosie in het titelnummer.
- Zangeres Maria BC verzorgt de enige vocalen, op het titelnummer en de afsluiter.
Een album dat bijna zonder woorden zijn emotie vindt
De muziek van Nayar wordt omschreven als gitaarzware, ambient-achtige klanken. Volgens de recensie klinkt het bijna als een versie van de Franse groep M83 uit een parallel universum, waarin die band niet naar de jaren-’80-pop greep voor inspiratie, maar zijn instrumentale epossen uitmolk tot elke laatste druppel emotie.
Heaven Come Crashing is emotioneel zwaar, precies zoals de titel doet vermoeden, maar bereikt dat met opvallend weinig woorden. De enige stem op de plaat is die van Maria BC, die over het titelnummer en de indrukwekkende afsluiter “Our Wretched Fate” zweeft en haar klaagzangen vaak woordeloos uitzingt.
In plaats van tekst grijpt Nayar naar zwaar bewerkte gitaren, eenzame texturen en af en toe een uitbarsting van trance-akkoorden om het verlangen te vangen dat aan de kern van het album ligt.
Een aanklacht tegen de eigen romantische roekeloosheid
Het album is niet alleen een ode aan verlangen, maar ook een kritiek op de overgave die vaak met onbeteugelde passie gepaard gaat. Dat blijkt al uit de titels: de plaat wordt omlijst door “Our Wretched Fantasy” en “Our Wretched Fate”, wat een zekere walging voor de eigen emotionele roekeloosheid verraadt.
Het derde nummer heet veelzeggend geen “Death and Love”, maar “Death and Limerence” â de term voor ongezonde romantische obsessie in plaats van een vervullend partnerschap. De U2-achtige gitaarlijnen verdrinken er uiteindelijk onder zwaar galmende, vals klinkende noten.
Daarop volgt de onrust van “Nausea”, dat opbouwt van een wankele drone naar de maximalistische paniek van jaren-’90-synths, met een van de eenvoudigste en mooiste gitaarmelodieĂŤn van de plaat. Via de ambient-emo van “Promises” en het energieke “Gayatri” bouwt het album naar de explosieve titeltrack, om daarna meteen terug te keren naar de rustgevende sfeer van “Sleepless”.
Waar de plaat te beluisteren is
Voor de luisteraar die nieuwsgierig is naar dit soort grensverkennende instrumentale muziek: Heaven Come Crashing is beschikbaar op Bandcamp en op de meeste grote streamingdiensten, waaronder Apple Music, Spotify, YouTube Music, Qobuz en Deezer. Voor wie doorgaans naar mainstreampop of klassieke rock luistert, biedt Nayars werk een toegankelijke ingang tot experimentele ambient, juist doordat de gitaar zo herkenbaar centraal staat.
Ken je het werk van Rachika Nayar al, of is dit je eerste kennismaking met haar gitaargedreven ambient? Laat weten welke instrumentale albums jou het meest raken.
